Iсцiна, адвечная, як свет...

Iсцiна, адвечная, як свет:
Шчасце ходзiць толькi ў пары з горам.
За надзеяй - боль зняверу ўслед.
За пашанай - прынiжэння сорам.
За святлом знаходкi - горыч страты,
За агнём любвi - разлукi снег.
За абдымкамi - падножка здрады...
Iсцiна, адвечная, як свет.

Белая поўня...

Белая поўня.
Белы сувой дарогі.
Хутка і дома!
Камашы ў адной руцэ,
Куфэрак кніг — у другой.

Тут, між гэтых пагоркаў, у гэтых барах і дубровах...

Тут, між гэтых пагоркаў, у гэтых барах і дубровах,
Каля гэтых азёраў і рэк, каля гэтых крыніц,
Узышла і ўзрасла на вякі наша родная мова –
І ніякай інакшай яе не магчыма ўявіць.

Кожным гукам і словам – па каліўцу − тут прарастала
Разам з кожнай травінкай і зёлкай – найменнямі іх.
Што ж за дзіва, што нашай душой неўміручаю стала?
Мы ж і самі ўзышлі і ўзраслі тут з глыбінь векавых.

Не гаманiце, вербы, не будзiце...

Не гаманiце, вербы, не будзiце,
Не грайце, ветры, у зялёным веццi:
Яна ўсю ноч пракаратала з дзiцем
I задрамала толькi на дасвеццi.
Няхай прыснiцца ёй лясная казка:
Палянка ў пушчы, цiхi гуд чмялiны,
Бяжыць хлапчук, а ў кулачках - малiны.
Не гаманiце ж, вербы, калi ласка.

Зноў на ўзлеску цвiтуць-дацвiтаюць арэшыны...

Зноў на ўзлеску цвiтуць-дацвiтаюць арэшыны -
У жаўтлявых падвесках каткоў-завушнiц.
Дуб над iмi, усёй гэтай пушчы старэйшына,
Дрэмле ў думках аб блiзкай пары навальнiц.
Тут, у гушчы кустоў, у кудлатым ляшчэўнiку,
За даўжэзны свой век, кожным летам, як жнуць,
Колькi чуў ён дзiцячага гоману-шчэбету!..
I яшчэ, i яшчэ раз хацеў бы пачуць...

Стометроўкi, стометроўкi, стометроўкi...

Стометроўкi, стометроўкi, стометроўкi...
Вось дзе рвуцца да рэкордаў бегуны!
Iх iмёны ставiць прэса ў загалоўкi.
Прызнаюся: не цiкавы мне яны.

Марафонцы мне цiкавы, марафонцы!
Не якiсьцi там маланкавы рывок,
А працяглы, нават, можа быць, бясконцы
Бег, - а нават i не бег: спакойны крок!

Можа, i мяне вайна дагонiць...

Можа, i мяне вайна дагонiць,
Адарве навек ад спраў-турбот:
Нешта ўсё часцей пачаў у скронi
Азывацца сорак трэцi год.
Можа, упаду на той жа сцежцы,
Дзе ляжаў - скрываўлены хлапчук...
Хоць бы ведаць, што апошнi ўрэшце
Па яе рахунку заплачу.

Да дзеда ў госці...

Да дзеда ў госці
З мамай ідзем — ірвуся
Наперад хутчэй, —
Знаю: за трэцяй гарой
Будзе дзедава вёска.

Няма агiдных песень у прыродзе...

Няма агiдных песень у прыродзе.
Нашто ўжо не пяюн крумкач стары -
А ў першую адлiгу ў новым годзе
Як ён пяшчотна крумкае ў бары!
Якi прывабны клiч яго птушыны
У прадчуваннi гнездавых уцех!..
Агiдны спеў заўсёды - спеў фалышывы.
Прыродзе ж невядомы гэткi грэх.

Падлесак цярэбяць у лесе густым...

Падлесак цярэбяць у лесе густым -
Бязладна парослыя сосны i елкi.
Ад вогнiшча долкамi сцелецца едкi,
Прапахлы ўспамiнамi даўнiмi, дым.
Па плану - у парк ператворыцца лес,
Ён будзе дагледжаны, чысты i рэдкi,
Наскрозь ён прагледзеты будзе, i гэткi
Камусьцi, вiдаць, спадабаецца лепш.

Парыж (З дарожнага цыкла, якога не будзе)

Парыж? А як жа! О, канешна!
Уразiў моцна - што й казаць.
Пасля такой паездкi - грэшна
Хоць колькi рыфмаў не звязаць.
Таму й пiшу - у лад з натурай:
"Штоноч у сне, браткi, штоноч
Гляджу на... Полацк i на Тураў
I не магу адвесцi воч!.."