Праз колькі гадоў...

Праз колькі гадоў
Унук мой будзе юнак,
І нейкі мардач
Пагоніць яго ў Чачню...
Лепш сёння загіну я!..

Мой сiнi бор, мой родны бор зялёны!..

Мой сiнi бор, мой родны бор зялёны!..
Ен ёсць у кожнага - свой бор, што вабiць,
Свой мiлы кут, свае бярозы й клёны,
I ёсць свая лясная тайна, мабыць...
Дык будзь жа ты навек благаслаўлёны!
Адзiн ты знаеш, дружа мой маўклiвы,
Якi быў я ў цябе ў гасцях шчаслiвы,
Мой сiнi бор, мой родны бор зялёны!..

«Любіць — не любіць...»

«Любіць — не любіць...»
Помню, абшчыпваў і я
Белы рамонак.
Забава, а як хацеў
Скончыць пялёсткам «любіць»!

А быў жа ён — час...

А быў жа ён — час,
Калі мне здаваліся:
Рачулка — ракой,
Пагорачкі — горамі,
Дзедава слова — Божым.

Пакуль я доўга ехаў на кiрмаш...

Пакуль я доўга ехаў на кiрмаш,
З усходам выбраўшыся з хаты, -
Было ў мяне надзей святочных шмат,
Чаканнем радасцi я быў багаты.
Цяпер я еду з кiрмашу назад,
I ўсiх надзей - што па дарозе ў вёсцы
Мяне парэйме швагер або сват
I, добрая душа, зацягне ў госцi.

Гыля, гыля вершаняты, вершаняты-птушаняты!

Гыля, гыля вершаняты, вершаняты-птушаняты!
Годзе песцiцца, тулiцца у душы, як у гняздзе!
Хоць i страшна - бласлаўляю вольны вырай ваш крылаты:
Хай вам добра будзе ў небе, на зямлi i на вадзе!
Толькi вы хутчэй дужэйце - кволым выжыць будзе цяжка:
Цi каршун у кiпцi схопiць, цi падстрэлiць браканьер.
Я ж пачую i заплачу: "Вершанё маё, дзiцятка.
I нашто цябе радзiў я, каб пакутаваць цяпер?.."

Родныя гукі...

Родныя гукі...
З гукаў — родныя словы...
Са словаў — песні,
Казкі, паэмы, драмы,
Жыццё, Радзіма, Народ.

З палёў i з лугавiн, з лясоў без конца-краю...

З палёў i з лугавiн, з лясоў без конца-краю,
Па тысячах рышткоў, канавак i канаў
Бяжыць вада, бяжыць - не мёртвая - жывая,
Насустрач смерцi - у салёны акiян.

А што табе? Чаго схапiўся ты за сэрца?
Перахапiла там - i не дыхнуць нiяк...
То кроў жыцця, то кроў зямлi жывая льецца
Ва ўлонне смерцi - у сусветны акiян.

Пачуйце

Магчыма, i гэты мой клiч
Далёка не дойдзе: заглохне
У нетрах муроў-камянiц,
У зараслях чортапалоху.

Магчыма... I ўсё-ткi, i ўсё ж:
-- Пачуйце! Пачуйце! --гукаю. --
Iмперцы прыставiлi нож
Да горла няшчаснага краю!

Пачуйце ж, о дзецi зямлi,
Што ваша павек, i не дайце,
Не дайце, каб род наш звялi
Антыхрысты i запраданцы!

Услаўлялi яго, запляталi ў вянкi...

Услаўлялi яго, запляталi ў вянкi,
Потым кпiлi з яго, абзывалi ўсяляк,
А ён моўчкi цвiце, як i цвiў праз вякi,
I прызнайцеся шчыра, нашчадкi сялян:
Цi ж не сумна было б гэтай сцежкай iсцi
Мiж густой збажыны, каб хоць рэдка здалёк
Сiнiм вокам сваiм не глядзеў, не свяцiў,
Не трывожыў шчымлiва душу васiлёк?

Парыж (З дарожнага цыкла, якога не будзе)

Парыж? А як жа! О, канешна!
Уразiў моцна - што й казаць.
Пасля такой паездкi - грэшна
Хоць колькi рыфмаў не звязаць.
Таму й пiшу - у лад з натурай:
"Штоноч у сне, браткi, штоноч
Гляджу на... Полацк i на Тураў
I не магу адвесцi воч!.."