Нарадзіўся:
30 верасьня 1931
Слабада, Лагойскі раён, Менская вобласьць, БССР

Грамадзянства:
Нацыянальны сьцяг Беларусі Беларусь

Род дзейнасьці:
паэт, грамадзкі дзеяч

Гады творчасьці:
з 1946

Не павераць, напэўна, нашчадкі,
Што такія былі ў нас парадкі,
Што дурнілі нас так верхаводы –
Ненавіснікі нашай свабоды,

Нашай мовы, і кнігі, і песні,
Нашых скарбаў і нашых святынь, -
Усяго, што мы ў душах пранеслі
Праз стагоддзяў смяротную стынь.

Як жа сталася, як гэта выйшла,
Што пад выжлаю шчэрыцца выжла,
А пад быдлам скацініцца быдла,
А пад хлусам крыўляецца хлус,

Апошняе спатканне з Веранікай

 
                   Нават сціплая надзея памерці ў
                   роднай зямлі і тая была адабрана...

                                     З успамінаў бацькі паэта –
                                     Адама Ягоравіча Багдановіча

Далёка ад роднага краю, 
Чый вобраз па кроплі збіраў, 
У трызьненні белага маю
Самотны паэт паміраў. 

Ён ведаў, што болей не ўстане, 
Апошнія злічаны дні. 
Чаму ж аніхто не загляне 
З вялікай і мілай радні? 

Няшчасная доля – памерці 
У смутку-тузе аднаму. 
Дзвярыма на першым паверсе 
Хтось грукнуў, здалося яму. 

Во – крочыць па ўсходках рыпучых,
Во – клямкаю бразгае ўжо. 
I стала ад шчасця балюча: 
Няўжо гэта праўда? Няўжо? 

О Божа! Сама Вераніка! 
Яго Вераніка стаіць! 
Галоўкаю русай панікла, 
Журботна, тужліва глядзіць. 

Букет васількоў і рамонкаў 
Сціскае ля сэрца рукой... 
Праклятая Богам старонка 
Зайшла да паэта ў пакой! 

– Ну, што ж ты стаіш, Вераніка? 
Не бойся! Бліжэй падыдзі! 
Я столькі гадоў цябе клікаў – 
I ўсё заставаўся адзін! 

Я зведаў хвіліну адчаю 
У гэтай чужой старане. 
Цяпер адзінота, я знаю, 
Навечна пакіне мяне... 

За вокнамі пеніўся буйна 
Захмелены ялцінскі май. 
За вокнамі ўсплёснула бухта: 
– Не плач, Вераніка! Бывай! 

Яшчэ ты паспееш самотна 
Наплакацца ў горкай журбе. 
Яшчэ ты адчуеш, як моцна 
Яго не хапацьме табе.
Год выдання: