Нарадзіўся:
30 верасьня 1931
Слабада, Лагойскі раён, Менская вобласьць, БССР

Грамадзянства:
Нацыянальны сьцяг Беларусі Беларусь

Род дзейнасьці:
паэт, грамадзкі дзеяч

Гады творчасьці:
з 1946

Не павераць, напэўна, нашчадкі,
Што такія былі ў нас парадкі,
Што дурнілі нас так верхаводы –
Ненавіснікі нашай свабоды,

Нашай мовы, і кнігі, і песні,
Нашых скарбаў і нашых святынь, -
Усяго, што мы ў душах пранеслі
Праз стагоддзяў смяротную стынь.

Як жа сталася, як гэта выйшла,
Што пад выжлаю шчэрыцца выжла,
А пад быдлам скацініцца быдла,
А пад хлусам крыўляецца хлус,

Родныя дзецi

 

Адступленне першае - патэтычнае

О, Беларусь!..- Няхай усклікну I я - за волатамі ўслед. Як пілігрым нясе малітву - Так я нясу іх запавет. Я скалясіў і змераў пешкі Твае прасторы ўдоўж і ўшыр - I ўсе шляхі, дарогі, сцежкі Пакрыжаваліся ў душы. Не знаю сам, якога зелля Ты падліваеш мне ў пітво,- Што гэтак моцна, гэтак хмельна Тваё чаруе хараство. Не знаю слоў, каб растлумачыць, Разгадку тайны праявіць,- Чаму штодня мне трэба бачыць Твой непаўторны краявід. Чаму без роднага паветра Я доўга дыхаць не магу. Чаму мне суджана павечна У неаплатным быць даўгу - Перад тваёю некрыхлівай, Зусім не кідкаю красой, Што з воч зрываецца імклівай, Непераможнаю слязой, Што анікому не чужая I нават кончаных бадзяг Адчуць раптоўна прымушае, Як радасць тахкае ў грудзях. "Якая дзіўная краіна! - Пісала госціца адна: - I да Бабруйска скрозь - раўніна, I за Бабруйскам - раўніна!.." Перапрашаю госцю вельмі - Удакладніць належыць тэкст: Хоць раўніна - ды не пустэльня, Хоць і раўніна - ды не стэп! А ўсё лясы ды пералескі, Бары, дубровы ды гаі, Бяроз і сосен пераблескі, Нязмоўчны шчэбет у галлі. А ўсё пагоркі, ды лагчыны, Ды касагоры, ды равы, Сярод палеткаў - лугавіны, У ціхіх поймах - паплавы. А ўсё азёры ды азерцы, Бруенне рэчак, плыннасць рэк... Дык што ж за дзіва, што на сэрцы Адбіўся вобраз твой навек? Дняпро і Нёман, Сож і Прыпяць, Дзвіна, Бяроза і Вілля - Спляліся так, што не разблытаць Іх у душы маёй, зямля! Не раз'яднаць і не адсекчы Ні ручайка - пакуль жывы. Тваіх артэрый ток адвечны - Давечны ток маёй крыві. Спыні на міг - і задыхнуся, I - як падкошаны ўпаду. Ды знаю, што прашэпчуць вусны Раней, чым іх навек звяду. Тваё імя яшчэ прамоўлю Апошні раз, о краю мой! Шчаслівы лёс - плаціць любоўю Табе і жыць - адною ёй. З чаго пачаў калісь над Гайнай - I скончу тым... Спакойны я: Павек не стане чорнай ганьбай Любоў прасветлая мая!..