Нарадзіўся:
30 верасьня 1931
Слабада, Лагойскі раён, Менская вобласьць, БССР

Грамадзянства:
Нацыянальны сьцяг Беларусі Беларусь

Род дзейнасьці:
паэт, грамадзкі дзеяч

Гады творчасьці:
з 1946

Не павераць, напэўна, нашчадкі,
Што такія былі ў нас парадкі,
Што дурнілі нас так верхаводы –
Ненавіснікі нашай свабоды,

Нашай мовы, і кнігі, і песні,
Нашых скарбаў і нашых святынь, -
Усяго, што мы ў душах пранеслі
Праз стагоддзяў смяротную стынь.

Як жа сталася, як гэта выйшла,
Што пад выжлаю шчэрыцца выжла,
А пад быдлам скацініцца быдла,
А пад хлусам крыўляецца хлус,

Родныя дзецi

 

Адступленне пятае - кулiнарнае

Што наша закусь у пашане У знатакоў застольных страў - Аб гэтым хораша ў Варшаве Адзін наш сябра напісаў. Цытую сцісла па газеце: "Як журналіст і дыпламат Я пабадзяўся шмат па свеце I ўсякіх кухань знаю шмат. Але якую б вы закуску Мне ні даўмеліся назваць - За "парася па-беларуску" Аддам любую без разваг! О, млечны дзюдзік на талерцы! Цалком засмажаны ў духу! Ягоны вобраз будзе ў сэрцы, Пакуль не стлею на труху! О, як ляжыць ён маляўніча На падагнутых капытках, Задзёршы ўгору пекны лычык З пахучай траўкай у зубах! Як той анёлачак - румяны, Са скуркай крухкаю, ядкой, I грэцкай кашаю напханы - Не абы-як - абы-якой! У кашы - яблынак мядовы Ці ўпрэлы пахкі баравік! Самлець нядоўга там, панове, Калі к раскошы не прывык! Я на прыёмах, у застоллях, Прызнацца вам, і састарэў,- А для душы сваёй раздолля Нідзе такога не сустрэў. Калі б я мог, то ў школах нашых - Каб падхапіла Польшча ўся - Прадмет увёў бы: "Як засмажыць Па-беларуску парася"!.." Што ж, знаць прыемна і не лішне, Чым слаўны ў свеце родны край. Ды ты, зямляча, не за іншым, А за сабой паназірай. Вось гы ў гасцях - і нават слоўца Табе сказаць няма калі: Вяндлінку з водарам ядлоўца Мяцеш - зараз па два скрылі! А побач - зірк! - як цуд, як казка - З каляндрай, з перцам, з часнаком - Ляжыць вясковая каўбаска, Таксама ўвітая дымком! К таму ж падсохла на гарышчы - Дык толькі плеўка шапаціць! Умэнт кальцо з паўметра знішчыў - Адно раз'ятрыў апетыт! Калі ж дапаў да вантрабянкі - Цягаць стамілася рука! Глядзіш - а ўжо кіндзюк крывяню На блюда выклалі з гаршка! О, гэны зверху і сысподу Наскрозь усмажаны каўбух! За чатырох змалоў - уходаў! (Хоць сам ты лічыш, што за двух.) Паспеў адчуць, што ўжо не слабка I ў паясніцы,- а на стол Тым часам едзе ў місе бабка I парай дыхае пад столь: З бакоў запечаная ў меру, У бульбе скварачкі тырчаць...- I так жа ўслед пайшла на змену - Хоць замычы - каб не маўчаць! "Усё! - сказаў.- На гэтым дзякуй!" А на абрус - нясуць бліны I к ім - мачанку-верашчаку З наборам рэбрачак свіных! Хвіліну выстагнаў ты моўчкі: "Дзе месца ўзяць? Патоўпіць дзе?" I неўпрыкмет на два-тры вочкі Паслабіў пас на жываце... Ужо не здыхацца! Падпёрла - Няйначай крушня камянёў!.. А перад носам... ставяць цёрла Гарачых, тлустых калдуноў! Калдун!.. Духмяны, самавіты, У масле ўсмяглы, а паўзверх - Смятанкай свежаю паліты!.. Ну, што? Ізноў глядзіш, як звер? I адчуваеш, адчуваеш: Няхай хоць згэтуль у труну - А не зганьбуеш, не стрываеш - Дасі прытул і калдуну! Дасі!.. I добра зробіш, браце! I не ўпікай дарма сябе! Ты за ядой - як і на працы: На малацьбе ці на касьбе! Калі на свеце нехта дзесьці Умее добра працаваць,- То ўмее ён і смачна з'есці I - адпаведна - згатаваць! Таму - дастойна, без эфекту Прымай падзяку-пахвалу - I беларускаму палетку, I беларускаму сталу! I цмокні ў ручку гаспадыні, Каб сонцам пырснула яна, I ўскінь яшчэ - а то астыне! - Ускінь на сэрца... калдуна!..