Нарадзіўся:
30 верасьня 1931
Слабада, Лагойскі раён, Менская вобласьць, БССР

Грамадзянства:
Нацыянальны сьцяг Беларусі Беларусь

Род дзейнасьці:
паэт, грамадзкі дзеяч

Гады творчасьці:
з 1946

Не павераць, напэўна, нашчадкі,
Што такія былі ў нас парадкі,
Што дурнілі нас так верхаводы –
Ненавіснікі нашай свабоды,

Нашай мовы, і кнігі, і песні,
Нашых скарбаў і нашых святынь, -
Усяго, што мы ў душах пранеслі
Праз стагоддзяў смяротную стынь.

Як жа сталася, як гэта выйшла,
Што пад выжлаю шчэрыцца выжла,
А пад быдлам скацініцца быдла,
А пад хлусам крыўляецца хлус,

Былая сядзіба асадніка

 
На ўзлеску, дзе трава буяе дзіка, Дзе захмызеў удзірванелы дол, Калісь асадніка была сядзіба — Чужынца-пана ўтульнае гняздо. Ён думаў тут навек укараніцца I ўсе загрэбці, ўсё прыбраць да рук: I лес, і луг, і поле, і крыніцу, I нават песню, што пяе жаўрук!.. Ён азіраў куток — амаль не райскі — I верыў: «Я тут гаспадар адзін! А ўсе Сымоны, Пётры ды Параскі У служках будуць у мяне хадзіць. Я выб'ю, выб'ю, — паўтараў ён хмура, — Бунтоўны дух з тутэйшага хам'я: Мая тут будзе панаваць культура, I мова будзе тут гучаць мая!..» Гугнелі модлы пад жалезным дахам, Грымелі клямкі, бразгалі замкі. А двор мычаў, і рохкаў, і кудахкаў, I гагаў, і брахаў, — на ўсе бакі!.. I вось — нічога: ні двара, ні дома, I цішыня — як быццам дзень аглух. Адзін падмурак выступае з долу, Ды яблыні здзічэлыя наўкруг... Гляджу і думаю: які нялюдскі I марны лёс асадніцкіх сядзіб!.. На ацалелым камені-прыступцы, Як дух пустэчы, яшчарка сядзіць.Adidas