Ноччу летняй, чуйнаю, як звон...

Ноччу летняй, чуйнаю, як звон,
Дзесьцi памiж Бесяддзю i Бугам,
Дзе ад родных пахаў - голаў кругам,
Дзе ад родных гукаў - слёзы з воч, -
Зноў i зноў я думаю пра тых,
Хто адсюль далёка з'ехаць мусiў:
I ў хвiлiну гэтую чамусьцi
Так мне горка, так шкада мне iх.

У гэты век, што адвучыў маўчаць...

У гэты век, што адвучыў маўчаць,
У кожным абудзiўшы сверб размовы,
Я веру у нясказаныя словы,
Якiм, магчыма, i не прагучаць.

Дзiвак, наiўны, смешны, як дзiця,
Я веру ў iх, як веруючы - ў догмы.
I гэтай веры хопiць мне надоўга.
Ва ўсякiм разе - да канца жыцця.

Усмешка паэта

Вясковы ранак на пачатку чэрвеня,
З пары маленства выклiканы памяццю:
Каровы пасвяцца па роснай шэранi,
З сялiб дымкамi цягне - печы паляцца.
А росы колкiя - аж бегчы хочацца,
А неба сiняе - аж перасiнена...
Вясковы ранак - як маленства, сонечны,
I беларускi - як усмешка Пiмена.

Мама

Мая мама добрая такая,
Мая мама проста залатая!
А ўжо так мяне матулька любіць!
Кожны раз і песціць, і галубіць,
І да сэрца горне, і мілуе,
І так шчыра-моцна пацалуе,
І прамовіць ласкавае слоўца,
І сама засвеціцца - як сонца!

Куды нi глянь - над дахам строй антэн...

Куды нi глянь - над дахам строй антэн,
Ва ўсiх кватэрах свецяцца экраны.
Сядзi сабе ў цяпле, мiж родных сцен,
Як вязень, сам сабою пакараны, -
Гадай пра сэнс пачутых перамен,
Перажывай краiн далёкiх драмы...
Табе зрабiўся блiзкiм цэлы свет!
А цi блiжэйшым стаў табе сусед?

Кажуць: недзе ласкай абышлi...

Кажуць: недзе ласкай абышлi
I тым самым скрыўдзiлi паэта.
Штосьцi языкi тут наплялi:
Не магло яго пакрыўдзiць гэта.

Калi ён не блазен, а паэт -
То ў чарзе за ласкай млець не будзе.
Ласка праўдзе засланяе свет.
Ад яго ж чакаюць праўды людзi.

Дружа, не будзь да аблудных бязлiтасна строгi...

Дружа, не будзь да аблудных бязлiтасна строгi:
То не вiна, а бяда iх; бяду - не карай.
Крыўдна, вядома, што збiлiся людзi з дарогi
I не шануюць як трэба бацькоўскi свой край,
Хоць гаварылi яшчэ мудрацы-скамарохi:
"Помнi: на роднай зямлi - i пад елкаю рай".
Простыя iсцiны часам так цяжка даюцца:
Покуль адолееш - слёз ручаiны пральюцца.

Зноў у спадчыну прадзеда лезу...

Зноў у спадчыну прадзеда лезу,
Каб яшчэ раз душою дапасцi,
Як пад вечныя пошумы лесу
Гнеў спялiў ён у думах аб шчасцi.
Як ён прагнуў з нядоляй расстацца,
Як ён марыў аб братняй суполцы,
Каб не чуцца абкрадзеным старцам
I не плакаць слязамi прапойцы!

Родная мова! Ты воч не расі!

Родная мова! Ты воч не расі!
Лёс твой – свабода.
Іменна ты незалежнасьць дасі
Духу народа.
Ты – чыя веліч, і моц, і краса
Толькі ўзыходзяць.
Ты – чыя слава наперадзе ўся,
Ў тысячагоддзях.

Зноў нас хваляць...

Зноў нас хваляць.
І зноў за халуйства.
І мы ўдзячна прымаем хвалу.
Кажуць: «Будзе вам хлебная луста,
Каву будзеце мець і халву.
І для кожнае пані – куніцу,
І для кожнага пана – аўто.
Праўда, возьмем і ў вас мы драбніцу –
Возьмем… мову.
Дык гэта ж – нішто!»

Брава! Колькі набытку без страты!
Мова нам “ні к чаму”, сапраўды,
Калі рот будзе справай заняты –
Цэлы дзень будзе повен яды....

Дзядок-ляснік няспешна растлумачыў...

Дзядок-ляснік няспешна растлумачыў,
Як лепей з пушчы выбрацца на шлях.
Падзякаваў старому я і ўбачыў
Іскрынкі радасці ў яго вачах.
Іх чарадзейнага свячэння водбліск
Імгненна і ў маю душу пранік.
Маленькая паслуга, а не доблесць.
Але цану ёй ведае ляснік.