Нарадзіўся:
30 верасьня 1931
Слабада, Лагойскі раён, Менская вобласьць, БССР

Грамадзянства:
Нацыянальны сьцяг Беларусі Беларусь

Род дзейнасьці:
паэт, грамадзкі дзеяч

Гады творчасьці:
з 1946

Не павераць, напэўна, нашчадкі,
Што такія былі ў нас парадкі,
Што дурнілі нас так верхаводы –
Ненавіснікі нашай свабоды,

Нашай мовы, і кнігі, і песні,
Нашых скарбаў і нашых святынь, -
Усяго, што мы ў душах пранеслі
Праз стагоддзяў смяротную стынь.

Як жа сталася, як гэта выйшла,
Што пад выжлаю шчэрыцца выжла,
А пад быдлам скацініцца быдла,
А пад хлусам крыўляецца хлус,

Родныя дзецi

 

Адступленне чацвёртае - у гонар маці

Такі закон прыроды, маці, I ў ім ёсць сэнсу глыбіня: Раней, чым першы смех дзіцяці, Ты доўга чуеш плач штодня. Ягоным смехам, словам, спевам Пасля ўмудрэеш... А спярша - Патрэбен плач, каб болем спелым Магла напоўніцца душа. I колькі ты жывеш на свеце - Спакон вякоў, здавён-даўна - Ты сэрцам там, дзе плачуць дзеці, Бо дзеці слёз не льюць здарма. Бо ім ці страшна, ці балюча, Ці душыць крыўда - не сцярпець. Ад шчасця слёзы ў іх не льюцца, Ад шчасця - хочацца ім пець. Ты - маці, ты - на ўсё гатова, Усё - змагчы, усё - аддаць, Адно б вясёлых ды здаровых Дзяцей пад сонцам аглядаць. Таму сабе ты ў долі просіш Зусім не шмат, зусім не шмат: Над галавою - неба просінь, Ды ў дзецях - лад, у дзецях - лад. О, як ты радуешся светла, Калі, не зломкі, не злябы, Яны жывуць беззапаветна Дабром - без прыценю злабы! Як пачуваешся шчасліва, Калі, не кволыя душой, Яны шануюць клапатліва Твае гады і гонар твой! Гады ж баляць, гады цяжэюць. А балючэй за ўсякі боль - Як дзеці любыя чужэюць I варагуюць між сабой. I ты глядзіш пакутна-скрушна: "Чаго вам, дзеткі, не стае, Каб жыць па-брацку, згодна, дружна? Усе ж вы - родныя мае! Я ўсіх пад сэрцам вас насіла, I кожным гордая была, I шчасця кожнаму прасіла, I ў кожным род наш берагла..." О, так! У кожным прадаўжала Свой род - не горшы між другіх. I як ні крыўдзіў лёс, бывала,- Ніхто не бачыў слёз тваіх! Вайна, разбой, пажар смяротны - I зноў - з руінаў, з небыцця - Тваёй любоўю дом твой родны Уваскрасае для жыцця! Ніякай сіле, ліху злому У сэрцы маці не забіць Надзею: даць працяг жывому! Надзею: песціць і любіць! I колькі доўжыцца тут вёснам, Кругавароту зім і лет - Прыгожы, казачна-дзівосны Дарыць ты будзеш дзецям свет. Пры ўмове, матухна, што сёння Зямлі ўсёй дочкі і сыны Развеяць змогуць назаўсёдна Цень тэрмаядзернай вайны. Што ў цэлым свеце, на планеце, Ва ўсіх краях, ва ўсіх кутках - З'яднае ўсе людскія сэрцы Твой вобраз з дзіцем на руках!..